"In the middle of the journey of our life I found myself within a dark forest where the straight path was lost.”
I was Walking alone, again... walking and walking to nowhere. Asking myself, What`s going on? what is happening to me now... like i am carrying worlds problem... but i don`t. i know its just a little piece of problem of all the people in this world. but how come i am so tired of carrying these...
Today, i know, its just today... and this is not forever...
pero bakit kapagka malungko ako, sobrang lungkot ko... at pagka masaya ako sobrang saya ko... at sa araw na ito... isa nanaman ito sa pinkamalungkot na araw ng buhay ko...
tila di ko mapigil ang mga paa ko.. dinala ako sa kung saan alam niya na makakapignilay-nilay ako... makakapag isip ng mga nangyayari sa buhay ko...
Manila bay... ito ang lugar na madalas kong puntahan noong college pa ako... dito madalas kong isigaw ang katagang "PUTANG INA NIYO"
Dito din madalas kong kinakausap si LORD bukod sa Church... Dito ko madalas itanong sa kanya kung bakit ako naging ganito... sa hangin, sa dagat, at sa kawalan, ibinubulong ko ang paghihinagpis ng aking kalooban... ang paghihirap na nararamdaman ko... Dito ko din madalas maitanong sa aking sarili kung NASAAN NA BA AKO? bakit ako nawawala... bakit wala akong makapitan tuwing may unos sa buhay ko.... bakit ang dali kong mailipad ng hangin... ang dali kong matangay...
Pero sa kabila ng lahat ng iyon, ito pa rin ako... matibay na humaharap sa hamon ng bukas.. ng buhay... hindi pa rin ako nawawalan ng pag-asa... marahil batid ko na sa kabila ng paghihirap laging may kaakibat ng tagumpay ant ligaya... hindi ganoon kadali... kailangan ng tibay ng loob, kailangan ng tiwala sa sarili....
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment